รอยรัก อดีตร้าว ไม่มีวันจาง
หากว่าเรามีเวลาอีกสักนิด เรายังคงมีกันอยู่
สุขมากที่ได้รัก และทุกข์หนักที่บอกลา
ปล.เราอาจไม่เจอกันอีก...เลย
......................................
"นี่...นี่ นายอ่ะ"เสียงเรียกผมจากด้านหลัง
ดังขึ้นทำให้ผมหันกลับไปโดยเร็ว
"เรียกเรา..."เสียงผมถูกตัดก่อนที่จะพูดจบ
อุ อืม อุ๊บ ปากผมถูกประกบจากชายคนหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก
ผมตกใจสุดชีด และรีบผละออกมาในที่สุด
-ตุ๊บ- ผมวางหมัดไปหนึ่งทีก่อนที่จะวิ่งหนีออกมา
ผมตกใจมากจนหน้าถอดสี มือไม้สั่น ตัวก็ร้อนผ่าว
ผมชื่อ นนท์ อานนท์ อายุ 15 ปี
นักเรียนมัธยมปลายโรงเรียนเอกชนในตัวเมืองของจังหวัด
ครู่หนึ่งผมตั้งสติและเดินออกมาจากห้องน้ำ
ที่ที่เข้ามาหลบเพื่อที่จะไปเรียนต่อ
"เฮ้ยนาย..."ผมร้องเสียงดังด้วยความตกใจ
ที่ออกมาจากห้องน้ำก็ต้องเจอชายคนนี้ที่ผมไม่คุ้นหน้า
แถมมาขโมยจูบผมแรกของผมเสียด้วย
"ร้องอะไรเสียงดังหา...ปวดหู"เขาตอบกลับมาหน้าขึง
ผมก้าวท้าวเพื่อจะเดินหนีออกจากที่นี้
ก่อนที่เรื่องมันจะเกินไปมากกว่าการถูกจูบ...
แต่มันก็สาย ผมถูกดึงมือเข้าไปในห้องน้ำห้องหนื่ง
"ห่า...เมิงจะทำไรตูอีกฟ่ะ"ผมตะคอกถาม
"ไม่นี่แค่จะชิมถั่วดำของนายซักถ้วย"
เขาตอบและเผยยิ้มเจ้าเหล่ออกมา
"เห้ย อย่าน่ะ"
เสียงร้องที่ไม่ได้ดังมากเพราะแกรงว่าคนจะได้ยิน
แล้วทำให้ผมต้องอาย ดังเป็นระยะ
แรงขัดขืนของผมซึ่งเป้ฯคนตัวเล็กสู้แรงของเขาคนนี้ไม่ได้
ผมเลยต้องตกเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาคนนี้
ผมคิดว่ามานคงจะจบแค่นี้ ผมได้แต่ภาวนาในใจ....
วันนี้ผมไปโรงเรียนตามปกติ
แต่ที่ผิดสังเกตคือผมรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมาตลอดทางแต่ไม่ยักจะเห็นหน้าว่าเป็นใครที่เดินตามผมมาจนถึงมาถึงโรงเรียน เสียงก็ได้หายไปผมคิดแล้วคิดเล่าว่ามันเป็นเสียงใคร?.....หมดวิชาของครึ่งวันผมเดินออกมากับเพื่อนสนิทสองสามคนเพื่อที่จะไปทานมื้อเที่ยงแต่พอออกมายืนหน้าห้อง แขนผมก็ถูกกระชากไปผมตกใจมากแต่ยังพอมีสติจึงหันมามองหน้าเจ้าของมือที่คว้าแขนผมออกมาจากกลุ่มเพื่อน"ปล่อย"ผมร้องพร้อมสบัดแขนออกจากมือนั้นเมื่อเห็นหน้าของเจ้าของมือคู่นั้นแต่ไม่เป็นผล"ไปกินข้าวด้วยกัน"ประโยคที่เขาพูดออกมาทำให้ผมอึ้งยอมให้เขาลากไปที่โรงอาหารโดยดีเขานั่งลงตรงข้ามกับผมก่อนที่จะลุกขึ้นหายไปครู่และกลับมาพร้อมกับจานข้าวสองใบเขาวางจานลงตรงหน้าผมใบหนึ่ง"เอานี่ของนาย"เขาพูดเมื่อวางจานตรงหน้าผม"เราชื่อ นิต อยู่ม.4/5"เขาแนะนำตัวเสร็จก็จัดแจงกับอาหารในจานตรงหน้าผมก็เช่นกัน"ผมชอบคุณ ตั้งแต่แรกเห็น...เป็นแฟนกับผมน่ะ"ผมงงอึ้งพูดไม่ออก ได้แต่นั่งเงียบ"เราเพิ่งเจอกัน คงเป็นไปไม่ได้หรอก"ผมแย้งึ้นเมื่อตั้งสติได้เขาเงียบไปครู่ผมยืนขึ้นเมื่อเห็นทีว่าน่าจะลุกขึ้นออกเดินหนีแต่ไม่ทันอีกตามเคยเมือเขาคว้าผมไว้และลากผมออกไปทางด้านห้องน้ำผมดิ้นพยายามสบัดให้พ้นจากมือที่กระชับผมไว้แน่นนั้นให้ออกแต่ก็ไม่เป็นผลเขาทำเรื่องน่าอายแบบวันก่อนกับผมอีกผมไม่ชอบแต่ก็ไม่อาจที่จะหนีได้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเรียวปากของเขาเมื่อสัมผัสกับปากของผมผมรู้สึกว่าไม่มีแรงร่างกายมันดูออนไปหมดไม่มีแรงที่จะขัดขืนมานเรียกว่าอะไรผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันถึงแม้ว่าเขาจะขืนใจแต่ก็ไม่เคยที่จะทำรุนแรงกับผมเขานุ่มนวลเหมือนกับมีอะไรกับแฟนที่เขารักมากเขามาหาผมทุกวันและเหมือนกันที่ผมพยายามหนีจากเขาทุกวันแต่ก็เหมือนกันที่หนีไม่พ้นทุกครั้งไปแต่หลังจากนั้นสองอาทิตย์ผมกับเขากลายเป้นคนสนิทกันไปโดยปริยายอาจจะเป็นเพราะเขาคุยเก่งแถมหมั่นมาหาผมทุกครั้งที่เขาว่างแต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะตอบรักเขาแต่ก็ยังไปมาหาสู่กันอย่างปกติ14 กุมพาผมตื่นขึ้นมาและพบกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ข้างเตียงที่ผมนอนผมลงมาข้างล่างเพื่อที่จะถามแม่ว่ามันมาจากไหนแต่แล้วผมก็ไม่พบใครในบ้านผมอาบน้ำแต่งตัวและออกมาเดินเล่นที่หน้าบ้าน-นิต-เขาเดินมาทางที่ผมยืนอยู่ผมยืนมองเขาเหมือนต้องมนต์สะกดไม่ใช่เพราะเขาหล่อแต่เพราะเหตุใดที่เขามาที่นี่"มีอะไรเหรอ"ผมถามขึ้นเมื่อเขาเดินมายินตรงหน้าผมเขานั่งคุกเข่าและเงยหน้ามองผมดวงตาสองคูพบกันและจ้องมองกัอยู่นานครู่หนึ่ง"เป็นแฟนกับผมน่ะ นนท์"เขาพุดออกมาทำลายความเงียบพร้อมทั้งยื่นกล่องสีเหลี่ยมสีแดงใบเล็กออกมา และเปิดกล่องนั้นออกผมตะลึงว่านี่มันอะไรกันผมฝันไปเหรอใครก็ได้บอกผมทีปลุกผมที นี่ผมจะทำไงดีละ?????********************************
ยาวไปนิด
