รอยรัก อดีตร้าว ไม้มีวันจาง

ผมค่อย ๆลืมตาขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกตัว

สายตาถูกกวาดไปรอบ ๆตัว

-ที่นี่ที่ไหน ไม่คุ้นตาเลนแหะ-

-แล้วเรามาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย-

-แล้วใครพาเรามาที่นี่ แล้วเราเป็นอะไรไปเหรอ-

ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่าผมเป็นลมล้มพับ

แล้ใครก็ไม่รู้มาพยุงผมไว้ และอุ้มผมขึ้นมา

แล้วเขาคนนั้นไปไหนแล้วหล่ะ

ผมยังคงนอนสลืมสลือ อยู่กับความคิดของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง

เสียงคนเดินขึ้นมา เหมือนที่นี้จะเป็นบ้าน บ้านสองชั้นด้วย

ทันใดที่ประตูห้องถูกเปิดออกผมก็ตกใจสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นจากอาการนอนมาเป็นนั่งแทน

"พัท" ผมเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ

"อืม ไงล่ะ ไปทำอะไรมาถึงได้เป็นลมอย่างนั้นล่ะ นนท์"

ผมยิ้มให้และถามอย่างอยากรู้

"ไม่มีอะไรนี่ สงสัยพักผ่อนน้อย" ผมตอบด้วยคำพูดที่ไม่จริง

"แล้วพัทไปอยู่ที่นั้นได้ไงหรอ" ผมยิงคำถามต่อ

"อ๋อ เราจะไปหานายนั้นแหละ"

"มีธุระอะไรหรือเปล่า ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะนึกถึง"ผมยิงคำถามด้วยน้ำเสียงเชิงงอน

"ไม่มีอะไรมากหรอกแค่...คิดถึง.." เขาตอบพรางยิ้ม ๆ

"ฮะฮะฮะ ฮ่ะฮะฮา" ผมหัวเราะเสียงร่า เพราะกบเกือนความอายของตัวเอง

"พูดสะเหมือนเป้นแฟนกันเลยน่ะพัท" ผมพูดต่อท้ายเหมือนหยุดหัวเราะ

"ก็ใช่น่ะสิ ก็เรารักนนท์นี่น่า" คนพูดโดยไม่มองหน้าผม

ผมได้ยินก็อึ้ง แต่แสร้งยิ้ม

"ล้อเราเล่นเปล่า" ผมหยั่งเชิงถามให้แน่ใจ

"เราพูดจริงว่าเรารักนนท์ หลังจากที่เราจบม.3 เราก็รู้สึกอยากจะอยู่ใกล้ ๆ นนท์ แต่..."

เขาเว้นช่วงนี้ไว้พักหนึ่ง

"เราไม่แน่ใจว่านนท์จะคิดเหมือนกับเราหรือเปล่า"

ผมนังนิ่งเงียบ น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

พัทหันมาเห็นเขาก็วิ่งเข้ามากอดผมไว้

"นนท์เป็นอะไรหรอ ใครทำอะไรนนท์ บอกเราสิ"

ผมยังคงสะอื้นเบา ๆ อยู่ในอ้อมอกเขาครู่หนึ่ง

อยากได้ซึมซับความอบอุ่นจากอกนี้สักพัก เพราะผมอาจจะไม่ได้สัมผัสมันอีก

"สายไปแล้วล่ะพัท เราไม่สามารถที่จะรักใครได้อีกแล้ว"ผมเอ่ยขึ้น

"เราช้ำมามากแล้ว เราเจ็บมาพอแล้ว เราไม่อยากเจ็บอีก"คำพูดถูกกลั่นออกมาพร้อมทั้งน้ำตาเละเสียงสะอื้น

"เราขอโทษที่ไม่อาจรับรักพัทได้ เราขอโทษ"

ผมทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ เสียงร้องดังสลับกับเสียงสะอื้นดังทั่วห้อง

พัททรุดตัวลงนั่งโอบกอดผมไว้ อกนี้ช่างอุ่นเหลือเกินมันคงจะดีถ้าหากผมเจอเขาคนนี้

ก่อนที่จะไปเจอคนไม่ดีที่ผ่านมาทั้งสองคน

ผมคงมีความสุข ไม่ต้องมานั่งร้องไห้เหมือนคนบ้าแบบนี้...

เข้าช่วงเย็นของวัน ผมสงบสติอารมได้แล้ว

เปิดประตูห้องเพื่อที่จะพบกับโลกความเป็นจริงที่ต้องเผชิญ

"นนท์ แล้วเราจะยังเป็นเพื่อนกันใช่ไหม" พัท พุโม่อผมกำลังย่างออกจากห้องของเขา

ผมหันกลับไปยิ้มให้เขา "ได้เสมอเลย พัท"

ผมเดินออกมาจากห้องของพัทด้วยความน้อยใจพระเจ้า

น้อยใจที่ทำไม่ส่งคนที่รักผมมาช้าเกินไป

เกินที่ผมจะกล้ารักเขา เพราะกลัวว่าตัวเองจะเจ็บอีก

ผมไม่กล้าที่จะจะรักใครอีกเลย

รอยรักที่มันฝังใจมันยังคงหยั่งรากลึกอยู่ในใจ

อดีตร้าวที่ยังคงแทรกแทรงอยู่ทุกมุมห้องใจ

และความรู้สึกเจ็บปวด ทรมาน มันจะยังคงอยู่กับผมไปตลอดไม่มีวันจาง

...................................................................................

ตอนนี้ผมอยู่ตัวคนเดียวกับร้อยอดีตรัก ร้าวที่ทำร้ายผมจนผ่านไปแล้ว 1 ปี

รอยแผลนั้นยังคงอยู่และจะไม่มีใครที่จะช่วยเยียวยามันได้

อนึ่งอาจจะเป็นเพราะผมไม่ยอมเปิดใจที่จะให้ใครได้รักษา

ผมกลัว กลัวว่าแผลมันอาจจะกลับลึกกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ

ผมขออยู่กับตัวเองของอยู่กับรอยแผลของผมเองไปอย่างนี้จะดีกว่า

เพื่อจะได้ไม่ต้องผูกมัดใคร และจะได้ไม่มีใครต้องเจ็บอีก........................

จบบริบูรณ์

ภาคพิเศษ

-ตุบ- เสียงหนังสือหล่น

เจ้าของหนังสือที่หล่นก็ไม่ปรากฏให้เห็นหน้าตา

ปล่อยหนังสือเล่มนั้นให้กางอ้าแนบอยู่กับพื้นอย่างนั้น

หนุ่มหน้าใสออกมายืนหน้าห้องสมุด และนิ่งอยู่ครู่เหมือนจะตั้งสติ

เขานั้นแหละ เขาเป็นเจ้าของหนังสือที่ตกพื้นไปเมื่อครู่

-นิต กับ นนท์ เป็นมากกว่าเพื่อน อ้าย!!!!รับไม่ได้-

เราชื่อ โหน่ง อยู่ห้องเดียวกับนนท์ แต่ก็ไม่ได้สนิทกัน

ความลับที่ทั้งสองคนช่วยกันปิดไว้

เราบังเอิญได้ลับรู้ แต่ก็ใช่ว่าจะไปป่าวประกาศ

แค่อยากจะยืมนิตมาควงเล่นแค่นั้นเอง

"นี้ตตตตตจ๋า...."

เราเริ่มแผนการยืมผู้ชายมาควง

แต่ไม่ยักกะรู้ว่าจะทำให้เขาแตกหักกัน

เวรกรรมเราจริง ๆ เลย ทำให้เขามีแผลใจกันจนได้

แต่เราได้ควงแต่ไม่กี่วัน เราก็เลิกกัน

แต่ไม่รู้ว่าเขากลับไปคืนดีกันหรือเปล่า

เราไม่อยากจะเข้าไปอยู่ในวังวนรักของใครอีก

แค่นี้เกินพอ ขอลาการเป็นมือที่สามสักที...

-----------***********----------------------