T_T เศร้าอ่าครับ T_T
ชีวิตไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น ไม่มีอะไรที่น่าประทับใจ
เกิดมาบนโลกใบนี้ 18 ปี อะไร อะไร ก็เหมือนเดิม
มีเพื่อนกะเค้า ก็ยังเหมือนว่าอยู่คนเดียวตลอด
เปอร์เซ็นต์ของการเสียน้ำตามีสาเหตุอยู่ไม่เท่าไหร่หรอก
50% ทำให้แม่เสียใจ
40% เรื่องเพื่อน ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเพื่อน
10% ทั่วไป ทั้งไรสาระและมีสาระ
ความจริงของหัวใจ ผมไม่อยากมีเพื่อนหรอก
แต่ผมทำไม่ได้ ก็ก้นบึ้งของหัวใจมันเหงาอยากมีเพื่อนทำไม่ให้เหงา
อยากมีเพื่อนช่วยปรึกษาปัญหา อยากมีเพื่อนที่คอยเป็นห่วง
อยากให้เขาสนใจเราเหมือนกับที่เราคอยห่วงคอยแคร์เขาอ่า
แต่ได้กลับมาไม่ถึง 10 % กับที่เราให้เขาเลย
แต่ไม่เป็นไรผมอาจเกิดมาเพื่อเป็นผู้ให้ก็ได้ใครจะไปรู้
ตอนนี้ชีวิตก็อยู่อย่านั้นแหละ
ไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ แต่ไม่รู้ทำไมต้องไปเจอ ต้องไปพบ
เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ห้ามใจไม่เป็น
รู้น่ะว่าบางครั้งเพื่อนไม่อยากเห็นหน้าผม แต่ก็ดันไปให้เห็น
บางครั้งไปกันเป็นกลุ่มเขาเรียนที่เดียวกาน
ผมไม่ได้เรียน เขาคุยอะไรกันก็ไม่รู้เรื่องของเขา
เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว เหมือนเป็นพวกแปลกหน้ายังไงไม่รู้
อึดอัดแต่พูดไม่ถูก ก็เราได้แค่เพียงทน
อยากไปอยู่ไกล ๆ อยากไปหาเพื่อนใหม่ที่คิดว่าเราสำคัญบ้าง
แต่ก็ไม่มีโอกาศ กลัว กลัวทำไม่ได้ กลัวลืมเพื่อนเก่าไม่ได้
เป็นคนแบบผมเนี่ยลำบากเหมือนกันน่ะเนี่ย
ใจใครใจมัน เราไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรา อาจจะเบื่อเราก็ได้
แต่เราไม่รู้ อยากให้เขาพูดออกมาตรง ๆ มากกว่าว่าไม่ชอบ เบื่อไม่ต้องมายุ่ง
ถึงจะเสียใจ แต่มันก็ทำให้ผมทำใจไม่สนใจเขาได้
แต่นี่ไม่บอก ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดไง ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บ
เจ็บแบบแปลก ไม่ใช่เจ็บเหมือนคนรักไม่สนใจ
ไม่ได้เจ็บเหมือนโดนแทง มันเจ็บแบบเกินบรรยายเหมือนกานน่ะ
บอกไม่ถูกเลยทีเดียว แบบว่าอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
แต่มานก็เป้นไม่ได้ เพราะคนทีสำคัญและเป็นห่วงผมยังมีอีกคน
เขา คือ แม่ของผมเอง
เพื่อนไม่รัก ชักกังวล ชงนใจ
ใครไม่เคย อาจไม่รู้ ดูงี่เง่า
จะเป็นทุกข์ อยู่ไม่สุข ทำไมเล่า
เพราะว่าเรา เป็นเพื่อนเขา เลยอยากแคร์
**แต่งได้ห่วยมากขอบอก แต่มานมาจากใจน่ะขอบอก ฮือ ฮือ**
**ไม่ต้องรู้หรอก ว่าใจผมมีรอยแผลกี่รอย ขอแค่รู้ไว้ก็พอว่า นั้นคือฝีมือของคุณ**
