ความหวังดีจากผู้วิเศษ

ห่างหายไปประมาณ 4 วัน เข้ามาดูอีกทีมีคยมาคอมเม้นให้เหมือนกัน

ก็ยังรู้สึกดีที่เขียนแล้วมีคนอ่านมีคนสนใจบ้าง

ทำงานทุกวันนี้เหนื่อย แต่ก็จะหายเหนื่อยถ้าได้ยินเสียงคนคนคนหนึ่ง...?

อยากเรียนต่ออ่าครับ แต่ไม่มีทุนทรัพย์ คริ ๆ

ที่บ้านก็ทำงานกันเหนื่อย แม่ก็ไม่ค่อยจะมีแรงแล้ว

อยากให้ท่านพักบ้าง ก็บอกท่านทุกวันแหละว่างานไม่ต้องไปทำให้มันมาก

ทำไปตามสบายตามกำลังแรงก็พอ เพราเราก็ทำงานเหมือนกัน

ถึงจะอยากเรียนถ้าไม่มีทุนก็ไม่เรียนก่อนก็ได้

ให้มีทุนทรัพย์สักนิดหน่อยก่อน แล้วค่อยเดินหน้าเรื่องเรียนต่อ

การเรียนไม่มีคำว่าสาย อายุเยอะ ๆ เขายังเรียนกันเลย จริงป่าว?

ตอนนี้มีโอกาศที่จะเก็บเกี่ยวประสบการทำงานก็เก็บเกี่ยวให้เต็มที่ก่อนล่ะกัน

การงานตอนนี้ถือว่าก็ดีน่ะ ถึงเงินเดือนไม่มากมาย

แต่ก็เป็นงานอีกด้านที่ต้องใช้ความสามารถเหมือนกัน

หน้าตาก็จำเป็น แต่ไม่ได้บอกว่าเราหน้าตาดีน่ะ

ถ้าบอกว่าเป็นหน้าตาของโรงแรม ทุกคนคงรู้ว่าเป็นตำแหน่งอะไร?

ทุกวันนี้ทำงานด้วยความอดทน อดกลั้น และยังต้องขยัน รวมทั้งฝึกฝนงานอีกเยอะ

วัย 18 ปีทำงานรับผิดชอบชีวิตตัวเอง มีน้อยคนน่ะ หรือป่าว?

แถมยังต้องออกมาอยู่คนเดียวอีก (ไม่เคยห่างแม่เลยตั้งแต่เกิด แบบว่าห่างนาน ๆ )

ทุกครั้งที่เหนื่อย จะได้ยินคำ ๆนี้เสมอ "อดทนน่ะลูก ฐานะเราไม่ดี"

และทุกคนครั้งที่อยากได้กำลังใจ ก็จะโทรไปหาท่าน (แม่ผมเอง)

ไม่ได้บอกท่านว่าเหนื่อย ไม่ได้บอกท่านว่าท้อ ไม่ต้องการคำปลอบอะไรมากมาย

ขอแค่ได้ยินเสียงท่าน ก็มีกำลังใจ ก็มีแรงฮึดสู้วันข้างหน้าไปโดยปริยาย

เสียงขชองท่านเหมือนเสียงสวรรค์ เหมือนเสียงของผู้วิเศษ

ที่คอยปัดเป่าความเหนื่อยล้าในใจ ความท้อแท้ที่มีให้หายไป

ถึงอยู่คนเดียวแค่คิดถึงท่านก็อบอุ่นใจ

หากว่าคุณที่เข้ามาอ่านมีอะไรอยากจะแชร์ความรู้สึก คอมเม้นไว้ได้น่ะครับ

ยินดีตอบทุกคนเลย

ขอบคุณที่เสียสละเวลาอันมีค่าของคุณเข้ามาอ่านข้อความที่ไม่มีสาระอะไร

ขอบคุณจากใจจริง ๆ ครับ ขอบคุณมากมาก