เซ ผลัก ริวออกจากตัวเอง และลุกขึ้นวิ่งออกมาที่หน้าบ้าน
เซยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกเข้าปาก แก้วแล้วแก้วเล่า
"พอเถอ เซ จะเอาเอาน่ะ"นนท์เอามือมาดึงแก้วไว้ พรางพูดปรามไว้
"ช่างเราเหอะ ไม่ต้องสนใจ"เซดึกแก้วกลับมาและดืมต่อ
นนท์ถอนใจนิดหน่อย และหันไปมองพี่ซอลที่นั่งดูน้องตัวเองเหมือนกัน
ครู่หนึ่งริวก็เดินออกมาจากข้างในบ้าน
"ซอลกูมีเรื่องจะขอเมิงว่ะ" ริวพูดขึ้นเมื่อนั่งลงประจำทีเรียบร้อยแล้ว
"ไรวะ ว่ามาตูให้ได้ตุให้เมิงเลย ยกเว้นขอนนท์ ฮ่าๆๆ"ซอลพูด พรางหัวเราะตบท้าย
นนท์นั่งหน้าแดง หยิบแก้วน้ำมาดื่มแก้เขิน
"กูจะของน้องเมิง ได้ป่าวว่ะ" ริวพูด
"อ๊อกกก" เซสำลักเหล้าที่ดื่มอย่างทันควัน
นนท์หันไปมองเซ อย่างเช่นคนอื่นๆ ก็หันไปมองเซ สลับกับริวอย่าง งงๆ
"ได้ เมิงกล้าขอตูกล้า ให้ แต่..."ซอล พูด และหยุด พร้อมหันมามองเซ
"แต่เมิงต้องดูแลน้องตูให้ดี แล้วอีกอย่างตูไม่รู้ว่ามันจะชอบเมิงมั้ยน่ะ"
"กลับล่ะ" เซลุกขึ้นพรวดแล้ววิ่งออกจากบ้านไป
"รอไรอยู่ว่ะ" ซอลเอ่ย เมื่อเห็นริวมองตามร่างเซที่วิ่งออกไปเมื่อครู่
"ใช่พี่ริว ตามไปสิครับ" บีสนับสนุน
ริววิ่งตามไปหลังจากที่มีคนสนับสนุน
ริววิ่งตามเซออกมา เมื่อเข้าใกล้ร่างเซ
ริวกระชากแขนเซให้หยุดวิ่ง และดึงเข้ามาให้อยู่ในอ้อมกอด
"ปล่อย มาจับผมไว้ทำไมเนี่ย" เซดิ้น ไปมา
"ไม่ปล่อย อยู่นิ่ง ฟังพี่อธิบายหน่อย" ริวพูด
"ไม่ ผมจะกลับบ้าน ดึกแล้ว ง่วง ปล่อย"เซยังคงดิ้นอยู่อย่างนั้น
"งั้นกลับพร้อมพี่เดี๋ยวพี่ไปส่ง"ริวยังคงตื้ออยุ่
"ไม่ กลับเองได้ ปล่อยสิเว้ย" เซเริมขึ้นเสียงใส่
ริวยังคงกอดเซไว้อย่างนั้น เซก้อยังคงดิ้นไปมา
"พี่มองเซมาตั้งแต่ มอต้นแล้วน่ะ แต่ไม่ได้มองในฐานะคนรักอะไร"
เซหยุด และเงยหน้าขึ้นมองริว
"พี่ก้อไม่รู้ว่าความรู้สึกรัก ความรูสึกอยากดูแล อยากครอบครองมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่"
เซเลิกคิ้วสูงขึ้น ริวยิ้มให้เซ เซก้มหน้าอย่างเร็วด้วยความเขิน
"เขินอะไรเล่า พี่น่าจะเขินมากกว่าอีกน่ะ.. ว่าไงล่ะตอบพี่ได้ป่าว"
"ตอบอะไรล่ะ" เซพูดพรางเบี่ยงหน้าไปทางอื่น
"ก็จะตอบตกลงเป็นแฟนพี่ไง"
"ปล่อยก่อนแล้วจะตอบ กอดอย่างนี้หายใจไม่ถนัด แล้วก็อายเขา ขี่รถไปมา"
เซบอก ริวจึงปล่อยให้เซเป็นอิสระจากอ้อมกอดของเขา
"เอ้า ตอบมาสะดีๆ"
"ก็ได้ แต่..." เซตอบและหยุดมองหน้าคนที่ฟังคำตอบ
ริวฟัง แล้วเลิกคิ้วเชิงคำถาม - แต่อะไร-
"แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ขอดูไปก่อนแล้วกัน พอเซรักพี่ริวในฐานะพี่ชาย ยังไม่ใช่คนรัก"
"ผมขอเวลาคิดอีกนิดแล้วกันน่ะ"
"ได้ครับ" ริวตอบเซ และเดินเข้าไปใกล้
"ไปจะกลับบ้าน เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ริวจับมือจองเซและก้าวเท้าจะเดินนำ
"ครับ" เซตอบรับและเดินตามไปโดยดี
ที่บ้านของริวที่มีเพื่อนๆ และรุ่นน้อง นั่งดื่มกันอยู่
ต่างเงียบไม่มีเสียงเพราะต่างหลับไหล่กันหมดแล้ว
ยังคงเหลือแต่เรย์ กับนนท์ที่เก็บขวด เก็บแก้ว
และลากเพื่อนๆ พี่ๆ ที่หลับมานอนที่โซฟา อย่างทุลักทุเล
