Novel

ตอนที่ 11

"ไอซอล" ร่างสูงเอ่ยเรียกเมื่อเพื่อนที่เดินผ่านหน้าไป

ซอลหันมองทางต้นเสียง

"ไรว่ะ ริว"ซอลตอบกลับเมื่อเจอเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อตน

"คืนนี้มึงมาบ้านกูน่ะ"ริวเอ่ยชวนเพื่อน

"ไปไมว่ะ"ซอลถามอย่างงงๆ

"ไอเฮี้ย มึงลืมวันเกิดกูหรอว่ะ ไอเพื่อนสาด"ริวต่อว่าเพื่อน

"เออโทษที ตูลืม เออๆ เดียวตุไป กี่ดมงว่ะ" ซอลขอโทษพรางถามเวลา

"ทุ่มนึงก็ได้"ริวบอก

"เออ ๆ งั้น ตูขอตัวก่อนน่ะ"ซอลบอกลาก่อนที่จะขยับเท้าออกเดิน

"เออๆ พาน้องๆ มึงมาด้วยล่ะ ตูไม่ว่างชวนว่ะ"ริวเอ่ยบอก

ซอลพยักหน้าเป็นการรับรู้และออกเดินไป

"เอ้า ดื่ม ๆ" ซอลยกแก้วเหล้าที่ผสมแล้วขึ้นชนกับเพื่อนๆ และรุ่นน้อง

"เอ้า ดื่ม แด่พี่ริว" เรย์เอ่ยก่อนที่จะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

"นี่แน่ะ"ริวตบหัวน้องชายเบาๆ ก่อนที่จะชิงแก้วเหล้าจากมือของน้องชาย

"โน้นของแก น้ำอัดลมโน้น"ริวชี้ไปทางแก้วน้ำอัดลมที่วางอยู่ตรงหน้าเรย์

"โหยนิดหน่อยก็ไม่ได้" เรย์ทำหน้าเซ็งๆ ก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่ม

พี่กอล์ฟนั่งยิ้มการกระทำของพี่น้องคู่นี้ที่ดูแล้วอบอุ่น

"นนท์ก็เหมือนกันน่ะ ห้ามดื่มเหล้า"ซอลหันมากำชับนนท์บ้าง

นนท์ทำหน้าบุ้ย แล้วยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นซดเฮือกใหญ่

"ไงงั้นล่ะซอล แล้วน้องคนนี้ล่ะ ไม่ห้ามหรอ"เซ เอ่ยขึ้น

"มึงจะเดกก็เดกไปเลย"ซอลหันมาตอบเซ

เซ ยกเหล้าขึ้นกะจะซดให้หมดแก้วเลย

แต่มีมือของคนที่นั้งข้างๆ ห้ามไว้

เซหันไปมองก่อนที่จะวางแก้วลง

"ห้ามเราทำไมนนท์ พี่เรายังไม่ห้ามเลย" เซ พูดพรางใช้หางตามองผู้เป็นพี่

"พี่ว่าอย่าดื่มน่ะดีแล้ว" ริว เอ่ยขึ้น

เซหันไปมองคนพูด

"ไมอ่ะพี่ริว พี่ผมมันยังห่วงน้องมันเลย" เซ พูดทำหน้างอนๆ

"เออน่ะ ช่างมันสิ" ริวพูดพรางเอามือลูปหัวซอลเล่นแกมเอ็นดู

เซ วางแก้วเหล้าลง และหันมาทางเพื่อนอีกคน

"พัต แกหยิบแก้วน้ำอัดลมมาให้หน่อยดิ"

พัตส่งแก้วให้ เซ เซ รับแก้วน้ำอัดลมมาดื่มแทน

พัตหันมาหยิบแก้วส่งให้บี เพื่อนที่นั้งข้างพัต

"เอาบี น้ำอัดลม"พัตส่งแก้วให้บี

"ขอบใจ พัต"บีรับ และส่งยิ้มให้

"พัตดื่มเหล้าป่าวล่ะ เราจะได้ผสมให้" บีถาม

"ไม่อ่ะ ไม่อร่อย" พัต ตอบพรารงเอื้อมมือไปตักยำวุ้นเส้นใสจานแล้วส่งให้บี

บัรับและยิ้มให้อีกครั้ง

"หวานจังน่ะเมิง ไอพัต"เซ เอ่ยขึ้น

พัตนั่งนิ่งไม่ตอบกลับ บียิ้มตอบอย่างเดียว

"แกไม่มีใครให้หวานอ่ะดิ" เรย์เอ่ยแซวเซบ้าง พรางหัวเราชอบใจ

เซทำหน้างอใส่ และหยิบแก้วเหล้ายกซดจนหมดแก้ว

"พอได้แล้ว เซ"นนท์เอ่ยห้ามเซที่กำลังจะยกแก้วที่สองขึ้นดื่ม

เซหันมามองนนท์ ด้วยคำถามที่ซ่อนอยู่ในดวงตา

-ห้ามเราทำไม-

นั่งดื่มกันได้ครู่หนึ่ง เซลุกขึ้นขอตัวไปห้องน้ำ

"ไปห้องน้ำแป๊บน่ะ" เซเอ่ย ก่อนลุกขึ้น

"พี่ไปด้วย" ริว เอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินตามไป

เซเดินออกมาจากห้องน้ำ

ริวเข้าประชันชิดร่างเซ จนเซขยับไปติดกำแพงห้องน้ำ

"ทำไรพี่ริว"เซถาม ด้วยสีหน้าซีด

"เมา ป่าวพี่ริว" เซถามซ้ำ

แต่ไม่มีคำตอบจากริว

ริวก้มลงประกบปากจูบเซ

-อือ อือ อึก-

ตอนที่ 10 Part 4

"ฮือ...ฮือ...ฮือ..." เสียงร้องคลอเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ

ใจปวดร้าวที่ถูกกระทำ แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างยินดี

คนกระทำยังคงกระแทกเข้าอย่างไม่ลดล่ะ ด้วยความโหยหิว

หยาดน้ำตาของความปวดใจ หลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาด

ครู่หนึ่งร่างของนนท์ถูกวางลงกับพื้นห้องน้ำ

คนใจทรามก้มลงกระซิบข้างหูเบา ๆ

"ผมขอโทษ ผมรักนนท์จริงๆ น่ะ"

นนท์มองหน้าร่างนั้นด้วยความรังเกียจกับสิ่งที่ทำ และสิ่งที่พูด

นนท์รวบรวมแรงที่เหลือลุกขึ้นยื่น

นนท์หอบร่างที่บอบช้ำกลับหอ ด้วยใจที่ห่อเหี่ยว

วันนี้เป็ฯอีกวันที่นนท์ ไม่ได้เข้าเรียน ถึงแม้ว่าร่างจะมาถึงเขตรั่วของมหาลัยแล้วก็ตาม

"พัต พัต เห็นน้องนนท์มาเรียนบ้างป่าว" ซอลตะดกนถามเมื่อเห็นพัตเดินผ่านมา

พัตได้ยินจึงหยุดเดิน

"ไม่เห็นครับ โทรไปก็ไม่ติด โทรก็ไม่โทรมาบอก ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือป่าว" พัดตอบด้วยสีหน้ากังวล

"อืม งั้นเดี๋ยวพี่ไปดูนนท์ให้ล่ะกัน" ซอลตอบพรางลุกขึ้นและเดินจากไป

-ก๊อก ก๊อก ก๊อก-

นนท์ได้ยินเสียง ก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้า ๆ และเดินไปเปิดประตู

ทำนได้ที่เห็นหน้าของผู้มาเยือนน้ำตาที่เคยแห้งไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

"ฮือ...ฮือ..พี่ซอลลลล"นนท์ปล่อยโฮออกมา พรางเรียกชื่อผู้มาเยือน

ซอลไม่นิ่งเฉย รีบโผลเข้ากอด และลูบหัวอย่างเอ็นดู

โดยไม่ปริปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่อยากถามออกมา

"ไม่เป้ฯไรน่ะ พี่อยู่นี่แล้ว" ซอลปลอบนนท์ที่อยู่ในอ้อมกอด

"พี่ซอล นนท์ถูกกก..ข่มขืน" นนท์กัดฟันพูดในสิ่งที่ซอลอยากถาม

"................" ซอลเงียบ อึ้งไปครู่

"ไม่เป็นไรน่ะ ต่อไปนี้พี่จะดูแลนนท์ ไม่ให้ใครทำร้ายนนท์ได้อีก"

ซอลพูด พรางลูบหัวนนท์ ซอลรู้สึกผิดที่ปล่อยให้นนท์ต้องเจอเรื่องร้ายอย่างนี้

นนท์กอดซอลแน่นขึ้น ประหนึ่งอยากที่จะได้รับไออุ่นจากชายคนนี้

คนที่จะให้ความอบอ่น คนที่จะให้ที่พักใจ ให้ความปลอดภัย และทุเลาความเจ็บปวด

ที่ได้รับมาจากเรื่องที่เกิดขึ้นได้ คนนี้แหละ ที่ผมจะไว้ใจเขา แต่...

ตอนที่ 10 part 3

นนท์กับซอลนั่งคุยกันได้ครุ่หนึ่นนท์เริ่มมีอาการง่วงนอน

"พี่ซอลกลับได้แล้วมั้งครับ นนท์อยากพักผ่อน" นนท์บอกกับซอล

"นีไล่พี่แล้วหรอ" พี่ซอลพูดพรางก้มหน้าก้มตา

"ป่าวครับ ป่าว เพียงแค่..."นนท์ตอบตะกุกตะกัก

"แค่อะไรครับ" พี่ซอลถามย้ำ

"แค่เกรงใจน่ะครับ กลับได้แล้วครับ" นนท์ตอบ

"พี่ไม่กลับพี่จะอยู่เป็นเพื่อนนนท์ที่นี่แหละ นนท์จะนอนก็นอนได้ พี่จะนั่งเฝ้านนท์เอง"

นนท์ถอนหายใจเฮื้อกใหญ่กับสีหน้าจริงจังของคนพูด ก่อนที่จะตอบกลับไป

"ก็ได้ครับ งั้นนนท์ขอพักผ่อนก่อนน่ะ"

"ครับ" คนตอบ ตอบพรางเอื้อมมือใหญ่ไปกุมมือเกของร่างที่นอนบนเตียง

และกำไว้อย่างนั้น

ผ่านไป 1 ชม.ที่นนท์นอนหลับอย่างไม่รู้ตัว

น้ำตาได้ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

คนนั่งเฝ้ามองอยู่ข้างเตียงเห้ฯแล้วหน้าซีดใจเสีย

"นนท์ มีอะไรบอกพี่ได้น่ะ พี่รักนนท์ พี่อยากทำให้นนท์มีความสุข"

คนกุมมือบ่นเบาๆ พรางปาดน้ำตาให้ร่างที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง

......................................................

"นนท์" เสียงเรียกทำให้นนท์หยุดชงัก ก่อนที่จะเร่งฝีเท้าให้พ้นทาง

"นนท์ ฟังเราก่อน นนท์"คนเรียกเดินตามพรางกระชากแขนของนนท์ไว้อย่างแรง

นนท์เซตามแรงกระชากและเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคนเรียก

นนท์ทรงตัวได้จึงรีบผละตัวออกอย่างรวดเร็ว

"เราต่างคนต่างอยู่แล้วน่ะ อย่ามายุ่งกับเราเลย"

นนท์พุดเสร็จพรางสะบัดมือที่ยังจับแขนเขาไว้ และเดินจากไป

"โธ่เว้ย!!!" คนพูด พูดพรางเดินแต๊ะลมอย่างเสียอารมณ์

นนท์เดินเข้าห้องน้ำก่อนถึงห้องเรียน

"ทั้งที่อยากลืม แต่ทำไมมันไม่ลืม ห๊า...." นนท์พูดกับกระจก พรางหันมาทุบกำปั้นกับกำแพง

"ไปตายสะ ไอคนเฮงซวย ฮืออออๆๆๆ" นนท์ปล่อยโออกมาอย่างอดกลั้นมานาน

"ตูไม่ตายง่าย ๆ หรอก" เสียงลอยเข้ามาในห้องน้ำ

นนท์หันควับไปมองเจ้าของเสียง

นนท์รีบที่จะเดินออกจากห้องน้ำแต่โดยเร็วเมื่อเห็นว่าร่างนั้นเป็นใคร

แต่กลับถุกกระชากแขนเอ้าไว้ และโดนสวนหมัดเข้าที่ท้องจนจุก

นนท์ทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้น

"ตูขอโทษ"คำพูดสั้น ๆ ที่ถ฿กแปรงออกมา ก่อนที่ร่างนนท์จะถูกลากเข้าไปในห้องน้ำห้องถัดไป

น้ำตานนท์ไหลลงเป็นสาย ไม่มีคำพูดได้นอกจากน้ำตาและเสียงอึกอักที่พูดไม่ออกจากอากาศจุก