พักนิยายไปหน่อยน่ะ

มารับฟังอะไรที่ไร้สาระกันหน่อยน่ะ

.....................

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในใจฉัน

ฉันก็ยังเป็นคน ๆ เดิมที่ไม่ค่อยจะมีตัวตนในสายตาใคร

เวลาเป็นเครื่องทดสอบ ไม่ว่ารัก มิตรภาพ หรือความห่วงหา

แล้วฉันล่ะจะใช่เวลาทดสอบอะไร และกับใครดี??????????

สวัสดีครับ นานๆทีจะได้เข้ามาทักทายชาว Exteen ทุกท่านครับ

บล็อคผมไม่ค่อยมีอะไรมากมายน่ะครับ แต่ก็ยังมีคนมาอ่าน

ขอขอบคุณมากๆ น่ะครับที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยือนน่ะครับ

ตอนนี้บล็อคผมมีนิยายทั้งหมด 3 เรื่องน่ะครับ!!!!(ถ้าจำไม่ผิดน่ะ)

แล้วก็มีอะไรไม่รู้ ไร้สาระบ้าง มีสาระบ้าง

ทนอ่านหน่อยล่ะกาน คริๆๆ

เหนื่อยจังเลยช่วงนี้ทำงาน ทำงาน ทำงาน และก็ทำงาน

ไม่ค่อยได้ไปไหนเลย งานประจำปีที่วัดฉลอง ไม่ได้ไปเลย แงๆๆๆๆ

งานวัฒนธรรมที่ถนนถลาง ไปวันสุดท้ายพอดี โชคดีสุดๆๆ

แต่ก็ไม่ได้เดินอะไรมาก เฮ้อ!!!! เพื่อนพาเซ็ง คอยตั้งนาน

ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ กว่าจะมา นั่งคอยกันจนเหงือกแห้งเลย เอิ้กๆ

มาปุ๊บไปถ่ายรูปนิดหน่อยแล้วก็กลับ หมดแหละ 1 วัน

ไปกินสเต๊กกะเพื่อนมาด้วย ว้าวๆๆๆๆ ของโปรด

ตรุษจีนก็ไม่ได้อ่างเปาเลยเซง ได้แค่ซองเดียวเอง เอิ้กๆๆๆ

ก่อนตรุษจีนก็มีวาเลนไทน์ เย้ๆๆๆ วันเกิดเพื่อน ได้กินของฟรีอีกแล้ว

เพื่อนเลี้ยงโออิชิราเมง อื้มอร่อย อิ่ม ดีใจ(ที่ได้กินของฟรี)

อวยพรไปแล้วน่ะ คริๆๆ (ถึงวันเกิดเราจะมีเพื่อนคนไหนทำอะไรให้มั้ยเนี่ย!!!!!!)

ไม่รู้ว่าเพื่อนจะลืมวันเกิดเราไหมเนี่ย?????????????????????????

(งี้แหละเพื่อน ไม่เคยจะจำกันได้เลย ขนาดเรายังมีลืมบ้างเลย เอิ้กๆๆๆ)

แล้วจะมาทักทายใหม่น่ะครับ

ความหวังดีจากผู้วิเศษ

ห่างหายไปประมาณ 4 วัน เข้ามาดูอีกทีมีคยมาคอมเม้นให้เหมือนกัน

ก็ยังรู้สึกดีที่เขียนแล้วมีคนอ่านมีคนสนใจบ้าง

ทำงานทุกวันนี้เหนื่อย แต่ก็จะหายเหนื่อยถ้าได้ยินเสียงคนคนคนหนึ่ง...?

อยากเรียนต่ออ่าครับ แต่ไม่มีทุนทรัพย์ คริ ๆ

ที่บ้านก็ทำงานกันเหนื่อย แม่ก็ไม่ค่อยจะมีแรงแล้ว

อยากให้ท่านพักบ้าง ก็บอกท่านทุกวันแหละว่างานไม่ต้องไปทำให้มันมาก

ทำไปตามสบายตามกำลังแรงก็พอ เพราเราก็ทำงานเหมือนกัน

ถึงจะอยากเรียนถ้าไม่มีทุนก็ไม่เรียนก่อนก็ได้

ให้มีทุนทรัพย์สักนิดหน่อยก่อน แล้วค่อยเดินหน้าเรื่องเรียนต่อ

การเรียนไม่มีคำว่าสาย อายุเยอะ ๆ เขายังเรียนกันเลย จริงป่าว?

ตอนนี้มีโอกาศที่จะเก็บเกี่ยวประสบการทำงานก็เก็บเกี่ยวให้เต็มที่ก่อนล่ะกัน

การงานตอนนี้ถือว่าก็ดีน่ะ ถึงเงินเดือนไม่มากมาย

แต่ก็เป็นงานอีกด้านที่ต้องใช้ความสามารถเหมือนกัน

หน้าตาก็จำเป็น แต่ไม่ได้บอกว่าเราหน้าตาดีน่ะ

ถ้าบอกว่าเป็นหน้าตาของโรงแรม ทุกคนคงรู้ว่าเป็นตำแหน่งอะไร?

ทุกวันนี้ทำงานด้วยความอดทน อดกลั้น และยังต้องขยัน รวมทั้งฝึกฝนงานอีกเยอะ

วัย 18 ปีทำงานรับผิดชอบชีวิตตัวเอง มีน้อยคนน่ะ หรือป่าว?

แถมยังต้องออกมาอยู่คนเดียวอีก (ไม่เคยห่างแม่เลยตั้งแต่เกิด แบบว่าห่างนาน ๆ )

ทุกครั้งที่เหนื่อย จะได้ยินคำ ๆนี้เสมอ "อดทนน่ะลูก ฐานะเราไม่ดี"

และทุกคนครั้งที่อยากได้กำลังใจ ก็จะโทรไปหาท่าน (แม่ผมเอง)

ไม่ได้บอกท่านว่าเหนื่อย ไม่ได้บอกท่านว่าท้อ ไม่ต้องการคำปลอบอะไรมากมาย

ขอแค่ได้ยินเสียงท่าน ก็มีกำลังใจ ก็มีแรงฮึดสู้วันข้างหน้าไปโดยปริยาย

เสียงขชองท่านเหมือนเสียงสวรรค์ เหมือนเสียงของผู้วิเศษ

ที่คอยปัดเป่าความเหนื่อยล้าในใจ ความท้อแท้ที่มีให้หายไป

ถึงอยู่คนเดียวแค่คิดถึงท่านก็อบอุ่นใจ

หากว่าคุณที่เข้ามาอ่านมีอะไรอยากจะแชร์ความรู้สึก คอมเม้นไว้ได้น่ะครับ

ยินดีตอบทุกคนเลย

ขอบคุณที่เสียสละเวลาอันมีค่าของคุณเข้ามาอ่านข้อความที่ไม่มีสาระอะไร

ขอบคุณจากใจจริง ๆ ครับ ขอบคุณมากมาก

T_T เศร้าอ่าครับ T_T

ชีวิตไม่มีอะไรที่น่าตื่นเต้น ไม่มีอะไรที่น่าประทับใจ

เกิดมาบนโลกใบนี้ 18 ปี อะไร อะไร ก็เหมือนเดิม

มีเพื่อนกะเค้า ก็ยังเหมือนว่าอยู่คนเดียวตลอด

เปอร์เซ็นต์ของการเสียน้ำตามีสาเหตุอยู่ไม่เท่าไหร่หรอก

50% ทำให้แม่เสียใจ

40% เรื่องเพื่อน ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเพื่อน

10% ทั่วไป ทั้งไรสาระและมีสาระ

ความจริงของหัวใจ ผมไม่อยากมีเพื่อนหรอก

แต่ผมทำไม่ได้ ก็ก้นบึ้งของหัวใจมันเหงาอยากมีเพื่อนทำไม่ให้เหงา

อยากมีเพื่อนช่วยปรึกษาปัญหา อยากมีเพื่อนที่คอยเป็นห่วง

อยากให้เขาสนใจเราเหมือนกับที่เราคอยห่วงคอยแคร์เขาอ่า

แต่ได้กลับมาไม่ถึง 10 % กับที่เราให้เขาเลย

แต่ไม่เป็นไรผมอาจเกิดมาเพื่อเป็นผู้ให้ก็ได้ใครจะไปรู้

ตอนนี้ชีวิตก็อยู่อย่านั้นแหละ

ไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ แต่ไม่รู้ทำไมต้องไปเจอ ต้องไปพบ

เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ห้ามใจไม่เป็น

รู้น่ะว่าบางครั้งเพื่อนไม่อยากเห็นหน้าผม แต่ก็ดันไปให้เห็น

บางครั้งไปกันเป็นกลุ่มเขาเรียนที่เดียวกาน

ผมไม่ได้เรียน เขาคุยอะไรกันก็ไม่รู้เรื่องของเขา

เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียว เหมือนเป็นพวกแปลกหน้ายังไงไม่รู้

อึดอัดแต่พูดไม่ถูก ก็เราได้แค่เพียงทน

อยากไปอยู่ไกล ๆ อยากไปหาเพื่อนใหม่ที่คิดว่าเราสำคัญบ้าง

แต่ก็ไม่มีโอกาศ กลัว กลัวทำไม่ได้ กลัวลืมเพื่อนเก่าไม่ได้

เป็นคนแบบผมเนี่ยลำบากเหมือนกันน่ะเนี่ย

ใจใครใจมัน เราไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรา อาจจะเบื่อเราก็ได้

แต่เราไม่รู้ อยากให้เขาพูดออกมาตรง ๆ มากกว่าว่าไม่ชอบ เบื่อไม่ต้องมายุ่ง

ถึงจะเสียใจ แต่มันก็ทำให้ผมทำใจไม่สนใจเขาได้

แต่นี่ไม่บอก ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดไง ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บ

เจ็บแบบแปลก ไม่ใช่เจ็บเหมือนคนรักไม่สนใจ

ไม่ได้เจ็บเหมือนโดนแทง มันเจ็บแบบเกินบรรยายเหมือนกานน่ะ

บอกไม่ถูกเลยทีเดียว แบบว่าอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

แต่มานก็เป้นไม่ได้ เพราะคนทีสำคัญและเป็นห่วงผมยังมีอีกคน

เขา คือ แม่ของผมเอง

เพื่อนไม่รัก ชักกังวล ชงนใจ

ใครไม่เคย อาจไม่รู้ ดูงี่เง่า

จะเป็นทุกข์ อยู่ไม่สุข ทำไมเล่า

เพราะว่าเรา เป็นเพื่อนเขา เลยอยากแคร์

**แต่งได้ห่วยมากขอบอก แต่มานมาจากใจน่ะขอบอก ฮือ ฮือ**

**ไม่ต้องรู้หรอก ว่าใจผมมีรอยแผลกี่รอย ขอแค่รู้ไว้ก็พอว่า นั้นคือฝีมือของคุณ**