พักนิยายไปหน่อยน่ะ

มารับฟังอะไรที่ไร้สาระกันหน่อยน่ะ

.....................

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในใจฉัน

ฉันก็ยังเป็นคน ๆ เดิมที่ไม่ค่อยจะมีตัวตนในสายตาใคร

เวลาเป็นเครื่องทดสอบ ไม่ว่ารัก มิตรภาพ หรือความห่วงหา

แล้วฉันล่ะจะใช่เวลาทดสอบอะไร และกับใครดี??????????

สวัสดีครับ นานๆทีจะได้เข้ามาทักทายชาว Exteen ทุกท่านครับ

บล็อคผมไม่ค่อยมีอะไรมากมายน่ะครับ แต่ก็ยังมีคนมาอ่าน

ขอขอบคุณมากๆ น่ะครับที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยือนน่ะครับ

ตอนนี้บล็อคผมมีนิยายทั้งหมด 3 เรื่องน่ะครับ!!!!(ถ้าจำไม่ผิดน่ะ)

แล้วก็มีอะไรไม่รู้ ไร้สาระบ้าง มีสาระบ้าง

ทนอ่านหน่อยล่ะกาน คริๆๆ

เหนื่อยจังเลยช่วงนี้ทำงาน ทำงาน ทำงาน และก็ทำงาน

ไม่ค่อยได้ไปไหนเลย งานประจำปีที่วัดฉลอง ไม่ได้ไปเลย แงๆๆๆๆ

งานวัฒนธรรมที่ถนนถลาง ไปวันสุดท้ายพอดี โชคดีสุดๆๆ

แต่ก็ไม่ได้เดินอะไรมาก เฮ้อ!!!! เพื่อนพาเซ็ง คอยตั้งนาน

ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ กว่าจะมา นั่งคอยกันจนเหงือกแห้งเลย เอิ้กๆ

มาปุ๊บไปถ่ายรูปนิดหน่อยแล้วก็กลับ หมดแหละ 1 วัน

ไปกินสเต๊กกะเพื่อนมาด้วย ว้าวๆๆๆๆ ของโปรด

ตรุษจีนก็ไม่ได้อ่างเปาเลยเซง ได้แค่ซองเดียวเอง เอิ้กๆๆๆ

ก่อนตรุษจีนก็มีวาเลนไทน์ เย้ๆๆๆ วันเกิดเพื่อน ได้กินของฟรีอีกแล้ว

เพื่อนเลี้ยงโออิชิราเมง อื้มอร่อย อิ่ม ดีใจ(ที่ได้กินของฟรี)

อวยพรไปแล้วน่ะ คริๆๆ (ถึงวันเกิดเราจะมีเพื่อนคนไหนทำอะไรให้มั้ยเนี่ย!!!!!!)

ไม่รู้ว่าเพื่อนจะลืมวันเกิดเราไหมเนี่ย?????????????????????????

(งี้แหละเพื่อน ไม่เคยจะจำกันได้เลย ขนาดเรายังมีลืมบ้างเลย เอิ้กๆๆๆ)

แล้วจะมาทักทายใหม่น่ะครับ

ตอนที่ 10 Part 2

- ปัง - นนท์ผลักร่างที่สวมกอดเขาอยู่ จนชนประตู

"เมิงคิดว่ากูจะดีใจหรอ ที่เมิงทำแบบนี้ห้า!!"นนท์ตะคอกใส่

นนท์ผลักร่างนั้นออก จากประตู และเปิดประตูเดินออกไปทั้งน้ำตา

ทิ้งให้ร่างนั้นยืนมอง นนท์เดินอกไปอย่างนิ่งเงียบ

นนท์วิ่ง ออกมาจากห้องน้ำ และวิ่งลงบรรไดไป

น้ำตายังคงไหลอาบแก้มทั้งสอง ด้วยความเจ็บปวด

หมดคาบเรียนแรก พัทก็เริ่มกังวลเนื่องจากไม่เห้ฯนนท์มาเรียนเลย

โทรก็ไม่โทรมาบอก เรย์ กับ เซ ก็เช่นกัน

นนท์นอนร้องไห้ บนเตียงอย่างลำพัง ภายในห้องมีเพียงความสลัว

มองเห็นเพียงร่าง ลาง ๆ ไม่ชัดเจน และได้ยินเพียงเสียงสะอื้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้น นนท์ตั้งสติ ใช้สองมือปาดน้ำตาอย่างรีบเร่ง

ก่อนถอนร่างจากเตียง ไปเปิดประตู

"เป็นไงบ้างนนท์ เห็นพัทบอกว่าไม่ไปเรียน ไม่สบายหรือเปล่า"

คำถามถูกซัดมาอย่างรวดเร็วเมื่อประตูแง้มเปิด

"นิดหน่อยครับ พี่ซอล" นนท์ตอบแบบนิ่ง ๆ

"ใจคอจะให้พี่ยืนตรงนี้ตลอกเลยใช่มั้ยเนี่ย"

พี่ซอลเอ่ยถามเมื่อเห็นว่านนท์ยังคงไม่เอ่ยชวนให้เข้าห้อง

"ขอโทษครับ เข้ามาก่อนสิครับ" นนท์เอ่ย ก่อนที่จะถอยออกมาแลพแง้มประตูให้กว้างขึ้น

"มีอะไรบอกพี่ได้น่ะ" พี่ซอลพูดเมื่อเห็นสีหน้าของนนท์

"ไม่เป็นไรครับ นนท์ไม่อยากรบกวนพี่ซอล" นนท์ตอบ

"ไม่หรอก พี่เต็มใจ เพื่อนนท์พี่ให้ได้ทุกอย่าง" พี่ซอลพูด

นนท์นั่งอึ้งเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง และถอนหายใจออกมาเฮื้อกหนึ่ง

"พี่ไม่มีเรียนหรอครับ" นนท์เริ่มถาม

"มีครับ แต่พี่อยากมาอยู่ดูแลนนท์มากกว่า" พี่ซอลตอบ น้ำเสียงดูอ่อนโยนมาก

"ไม่เป็นไรครับ นนท์ไม่ได้เป็นอะไรครับ" นนท์ปฏิเสธ

"แต่พี่อยากดูแลซอลนี่"พี่ซอลยังคงยืนกรานคำเดิม

นนท์ถอดใจที่จะขัดค้าน เพราะอีกใจหนึ่งก็คิดว่าดี

ได้มีเพื่อนคุย จะได้ไม่คิดมาก ไม่ฟุ้งซ่าน เรื่องของผู้ชายเฮงซวยที่เจอเมื่อเช้า

ตอนที่ 10

นับจากวันนั้นมา เรย์กับพี่กอล์ฟ ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ

จากที่ไม่เรย์แอบรักพี่กอล์ฟอยู่ฝ่ายเดียว

ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างมอบความรักให้กัน ทำให้พัทแอบแซวเรย์อยู่บ่อยๆ

"เฮ้ย หมดเต็มตัวเลยนะเรย์" พัทเอ่ยขึ้นเมื่อเห้นเรย์เดินมากับพี่กอล์ฟ

เรย์ไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม แก้มแดง

และเดินมานั่งใกล้กับเพื่อน พร้อมด้วยพี่กอล์ฟ

"ไม่มีเรียนหรอพี่" เซ เอ่ยถามพี่กอล์ที่นั่งฝั่งตรงข้าม

"มี แต่ตอนบ่ายน่ะ"พี่กอล์ฟ ตอบ

"วันนี้ไม่เห็น นนท์เลยน่ะ" เรย์ถามเมื่อนั่งกันนานแล้วแต่ยังไม่เห็นนนท์จะมา

"อื้ม ไม่รู้เหมือนกานโทรไปก็ไม่ติด"พัทกล่าว

นนท์เดินเข้ามาในมหาลัยอย่างรีบเร่งเนี่องจากเหลือไม่กี่นาทีก็ใกล้จะได้เวลาเรียนแล้ว

นนท์เดินขึ้นบรรไดอย่างไม่ทันระวังตัว

"เฮ้ย" เสียงอุทานด้วยความตกใจของนนท์ ถูกเปล่งออกมา

เมื่อเดินผ่านหน้าห้องน้ำของชั้น 3

"ไง จำได้มั้ย ว่า ใคร" คนกระชาก เอ่ยถาม ด้วยสีหน้ากวนๆ

"จำได้ ทำไมตูจะจำไม่ได้" นนท์ตอบด้วยเสียงแข็ง

"หัดพูดตูเมิงกะผัวแล้วหรอ"คนกระชาก ยังคงถาม ด้วยสีหน้ากวนๆ แต่ครั้งนี้การเน้นเสียงให้แข็งขึ้น

"..."นนท์อึ้ง ยืนนิ่งไป

"ใครเป็นอะไรกับเมิง" นนท์ ตอกกลับ เมื่อเรียกสติ กลับได้

"ทำเป็นจำไม่ได้น่ะ ไอคนหลายใจ งั้นตูจะทำให้เมิงจำได้"

สายตาเจ้าเลห์จากคนพูด และการขยับเข้าไปใกล้ตัวนนท์

ทำให้นนท์หน้าซีด หันซ้ายขวา หาทางหนี

นนท์ผลักร่างนั้นออกห่างและพลิกกายเตรียมออกวิ่ง

แต่ไม่ทันการ แขนนนท์ถูกกระชากไว้และดึงเข้าไปในห้องน้ำสุดท้าย

"ร้ายนักน่ะเมิง ไงได้รุ่นพี่ กี่คนแล้วล่ะ"คนกระชากยังคงถามไม่หยุด

"ไรเมิงว่ะ เมิงทำแบบนี้กะตูทำไม" นนท์ถามกลับ

"ก็ชดเชยที่เมิงหลอกกูไง" ร่างนั้นตอบ

"ตูหลอกเมิงเมื่อไรว่ะ" นนท์ เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายยิ่งคำถาม

"ปลาทองจังเลยน่ะเมิง" ร่างนั้นยิ้มเยาะ

"ตูไม่ได้หลอกเมิง ตูไม่ได้ทิ้งเมิง เมิงต่างหากที่ทิ้งตู ไอเฮี้ย" นนท์พูดพรางน้ำตาไหล่

ร่างลงมาจากทั้งสองข้าง ผสมกับเสียงสะอื้น

"เมิงตามมารังควานตูทำไม ห่ะ" นนท์ตวาดไปอีกครั้ง และผลักร่างนั้นจนชนประตูห้องน้ำ

นนท์จับคอเสื้อร่างนั้น และเขย่าอย่างแรง

"เมิงทิ้งตูแล้วเมิงจะเอาอะไรอีก ชีวิตตูพังก็เพราะเมิง แล้วนี้เมิงจะเอาอะไรอีก"

นนท์ตวาดอย่างขาดสติ

ร่างนั้นปัดมือนนท์ออก และสวมกอดอย่างรวดเร็ว

พรางประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม

นนท์แน่นิ่งไปกับรสจูบ อย่างคุ้นเคย

น้ำตายังคงไหลจากทั้งสองข้างแก้ม แต่ไม่มีแม้เสียงสะอึกสะอื้นแต่อย่างใด